Hoe vaak Alain de Moneys ook leve de keizer schreewde de opgewoinden boeren gingen gewoon door. Ze trapten hem met hun klompen en sloegen hem hard met hun stokken. Aanvankelijk dreigdfen ze hem op te hangen, maar bij nader inzien besloten ze hem maar naar het huis van de burgemeester te slepen. De regen van stokslagen hield aan. Toen de buremeester niet ingreep, besloten de boeren het slachtoffer te verbaden en ze sleurden hem daarvoor naar het terrein van de veemakrt. Zijn hoofd was volgens een ooggetyiuge inmiddels een bloedende bal maar onderweg werd hij nog honderden keren geslagen met stokken, haken en lode pijpen. Iedereen kwam aan de beurt. Twee mannen grepen hem tenslotte bij de benen en trokken hem over het pad, twijl het stuiteredende hoofd de stenen met bloed besmeurde. Op de plek waar ze hem ten slotte lieten vallen, werden takken over hem heen gegooigd en nadat de brandstapel flink was aangestampt, mochten een paar jongens het vuur aansteken.

Die middag was hij nietsvermoedend naar de veemarkt gekomen. Daar werd hij geconfronteerd met een groep verhitte boeren die hem aanhielden omdat zijn neef de leve de republiek had geroepen. De moneys voelden niet aan dat de boeren ruzie zochten en zei argeloos dat hem dat onwaarschijnlijk leek.. Daarmee was zijn lot bezegeld.

De meeste boeren op de veemarkt kenden hem niet eens. Hij was een symbolisch slachtoffer van plots opwakkerende volkswoede.

Het blijkt dat de boeren vooral bang waren voor het herstel van het ancien regieme en een herniewde almacht van hun t

Adiotionele vijanden, de adel en de geestelijkheid. Vooral de herinvoering van de belastingen werd door de boeren gevreesd.

Merkwaardigerwijs werden vooral de republiekijnse politici verdacht van de wens om de boer de laten bloeden.

De enige bestuurder die de boeren vertrouwden was keizer Napoleon III. Toen de positie van de keier in 1870 werd bedreigd voelden de boeren zich dan ook evenzeer aangevallenIn hun ogen was er sprake van een diabolisch complot: republiekijnen, edelen en pastoors die gezamenlijk heulden met de Pruizen.

De moord was in zijn ogen een symbolishe handeling om een intense angst te bezweren. En verklaring vanuit de traditie van geweld en wreedheid van het platteland.

De wreedheid is opmerkelijk. De Moneys werd welbewust gefolterd, men wilde de prooi flink laten lijden. Na afloop werd er opgescept over het aantal stok en vuistslagen dat iedereen het slachtoffer had toegebracht. De hele moordpartij werd begeleid door de uitroep leve de keizer.

De slachting wekte slechts afschuw en het dorp ging de geschiedenis in als “het dorp der kannibalen”. Vier aanvoerders werden ter dood veroordeeld.

En terwijl de geschiedschrijving tot nu toe het beschaafde burgerlijke standpunt innan, heeft Cobin getracht zich in te leven in de gedachtewereld van de boeren. Dat heeft een interessante mentaliteitsgeschiedenis opgeleverd.