Hipparcos ontmoet Einstein

een van de uitvloeisels van de algemene relativiteitstheorie is dat de meetkunde van
de ruimte en tijd wordt bepaald door de zwaartekracht. De ruimte wordt gekromd door de aanwezigheid van materie.

de grote sprong voorwaarts' die Hipparcos mogelijk maakte benut om voor het eerst met grote nauwkeurigheid de relativistische afbuigingsparameter te bepalen.Volgens de relativiteitstheorie wordt straling die vlak langs de zon scheert over een hoekje van 1,75 boogseconde afgebogen.

Een dergelijke bepaling is in feite een soort herhaling van wat astrono- men tijdens de beroemde eclipsexpe-dities van 1919 (naar BraziliŽ) enj 1920 (naar Principe) hadden gedaan. Britse astronomen maakten toen ge-1 bruik van een totale zonsverduiste-
ring om de positie van sterren vlakbij de zon fotografisch vast te leggen

maanden later 's nachts - dus toen de zon heel ergens anders stond - van hetzelfde hemelgebied waren gemaakt. De verschillen in de posities van ster- ren bleek globaal in overeenstemming te zijn met de voorspelling ervan Einstein.

maar de nauwkeurigheid van de resultaten nam slechts heel langzaam toe.

Dit steeds nauwkeuriger bepalen van de afbuigingsparameter is geen luxe. De metingen spelen een belangrijke rol in de theorieŽn over de fysica van diť gebieden in het heelal waarin relativistische verschijnselen van groot belang zijn, zoals in en om neutronensterren en zwarte gaten.