Er is echter een probleem. Volgens de meest succesrijke fysische theorie die verschijnsel als radio-actief verval beschrijft. de quantummechanica is dit niet waar. De quantummechanica leert ons: het is niet zo. dat iedere poloniuun-atoomkern op ieder moment vervallen of nog-niet-vervallen is, wel is het zo dat hij zich in een superpositie (samenstelling) bevindt van de ver vallen en de nog-niet-vervallen toestand.
 

De quantummechanica stelt fysische toestanden wiskundig voor als vectoren in een abstracte ruimte. Deze ruimte, die velerlei bijzondere eigenschappen heeft en zelfs oneindig veel dimensies kan hebben, heet de Hilbert -riumte en werd speciaal voor de quantummechanica bedacht door Johnny von Neumann in 1932.

Dat laatste is natuurlijk een waarheid als een koe. Om een botsing tussen de quantummechanica en onze waarnemingen te vermijden, bedacht Von Neumann het zogeheten projectie-postulaat: zodra we kijken, of algemener gezegd zodra er een meting wordt verricht. geraakt de toestand van de atoomkem vanuit een superpoSitie in een vervallen of nog-niet rervallen toestand, met een kans gelijk aan het kwadraat van de coëfficienten. (Na 140 dagen wachten zijn die kansen geijk aan een half)

Nucleaire rampen zijn toch zeker niet te voorkomen door kencentrales te laten bemannen door blind personeel.

Alle natuurkundigen die met de grondslagen van quantummechanica hebben geworsteld zijn het over één ding roerend eens: de quantummcchanica is een krankzinninnige theorie

zag een nieuwe intepretatie van de quantummechanica het levenslicht. Deze zogenaamde modale intepretatie zoekt het niet in extremen.