Een moslimvrouw, aangekleed met een burka, stond met haar winkelkarretje in de rij aan te schuiven aan de kassa.


Toen het haar beurt was en ze bij de cassiere stond, maakte ze een luide opmerking over de badge die de cassiere op haar blouse gespeld droeg, ter steun van de soldaten die in oorlogsgebied vechten.

De cassiere raakte de badge aan en zei : "ja mevrouw, ik draag dit met heel veel trots.
Mijn zoon verdedigt ons land in een oorlogsgebied en ik draag het voor hem."

De moslimvrouw vroeg vervolgens aan de cassiere wanneer ze zou stoppen met haar mannelijke landgenoten te bombarderen, waarbij ze vermeldde dat ze van Irakese afkomst was."

Op dat moment kwam een man, die ook in de rij stond, naar voren en onderbrak de vrouw met een vriendelijke en beleefde stem : "excuseert u mij mevrouw, maar honderdduizenden mannen en vrouwen zoals deze dame haar zoon, hebben gevochten en hun levens gegeven zodat mensen als JIJ hier kunnen staan, in Nederland, dat MIJN land is, en u de kans geven om ongegeneerd een onschuldige cassiere te beschuldigen van het bombarderen van JOUW mannen.
Ik geloof dat, wanneer u zo mondig zou kunnen zijn in Irak, wat u beweert UW land te zijn, dan zouden we vandaag niet moeten vechten.
Maar spijtig genoeg, nu dat u hebt geleerd om uw mening te uiten en zo de Nederlandse mensen te bekritiseren die jou de bescherming geven van MIJN land, zal ik heel graag uw ticket bekostigen dat u terugbrengt naar
UW Irak.

Als je daar dan aankomt, en je kan er overleven met uw uitspraken die u hier blijkbaar WEL durft te doen, dan zou je misschien de problemen in JOUW land kunnen oplossen die ervoor gezorgd hebben dat u nu in ONS land woont omdat u daar ter plekke gelyncht zou worden.

De overige mensen in de rij applaudisseerden.