In hun kuif gepikt

 

HANS MOLL

 

De Utrechtse criminoloog en antropoloog Hans Werdmölder schreef een weinig opwekkend boek over Marokkaanse lieverdjes, zoals de onderkoelde titel luidt. De ondertitel verwijst ondubbelzinnig naar het `crimineel en hinderlijk gedrag onder Marokkaanse jongeren' dat hij onder de loep neemt. Hij besluit zijn boek met de aanbeveling: `Voor de harde kern van criminele jongeren lijkt opsluiting en langdurige behandeling de enig resterende oplossing. En dit geldt ook voor de hardnekkig criminele tasjesdief. Dit type jongen dient van de straat te worden gehouden'.

 

Werdmölder is niet zomaar een weggelopen Wildersfan of gereïncarneerde Fortuyn. Hij doet al ruim twintig jaar onderzoek onder Marokkaanse jongeren. Het eerste deel van zijn boek is een moedeloos makende opsomming van misdrijven en incidenten begaan door de onderhavige groep. Kort samengevat gaat het om jongens met lange tenen, die snel in hun kuif zijn gepikt, die minachting hebben voor westerse vrouwen en nog grotere minachting voor westerse mannen en die agressief en impulsief zijn. Het slot beschrijft mogelijke `oplossingen'. Eén van die oplossingen valt op: tijdelijke verbanning.

 

Werdmölder pleit ervoor criminele Marokkaanse jongeren naar Marokko te sturen. Niet permanent, zoals velen ter rechter zijde van het politieke spectrum graag zouden zien, maar voor een tijdje. In Marokko zou de delinquente jongere in de gelegenheid worden gesteld om naar zichzelf te kijken `door de ogen van `de betrokken' anderen'. Volgens Werdmölder kan het openbaar maken van `negatief gedrag' bij `de mensen die er toe doen' leiden tot schaamte bij de delinquenten en bezinning. Twee reacties die in Nederland manifest afwezig zijn wanneer dergelijke jongeren worden aangesproken op hun gedrag. Terug in Nederland zouden deze jongens dan onder disciplinerende leiding een beroepsopleiding moeten krijgen.

 

Met alle sympathie voor zijn benadering en respect voor zijn kennis beklijft toch een gevoel van cynisme na lezing van dit vlot geschreven boek. Zo schrijft Werdmölder: `Het criminele gedrag van de Marokkaanse jongeren dient daarom, ook door de eigen gemeenschap, met kracht te worden bestreden. Sterker nog, de leden van de Marokkaanse gemeenschap zullen juist met de politie moeten samenwerken in de bestrijding van crimineel gedrag.' Aansluitend relativeert een hoog opgeleide Marokkaanse vrouw zijn ferme woorden met: `Dat zal niet gemakkelijk zijn, samenwerken met de politie wordt toch een beetje gezien als heulen met de vijand'. Ook zegt deze Jamina, niet haar echte naam volgens Werdmölder, dat het aanstootgevende, criminele gedrag van dergelijke jongens moet worden gezien als `antiblank racisme'. Een intrigerende observatie die verder niet wordt uitgewerkt. Als deze Jamina gelijk heeft, dan lijkt tijdelijke verbanning alleen zin te hebben wanneer deze jongens terecht komen in een milieu dat uitgesproken wars is van dit `antiblank racisme', maar die garantie kan Werdmölder niet geven.

 

Info:  

Hans Werdmlder: Marokkaanse lieverdjes. Crimineel en hinderlijk gedrag onder Marokkaanse jongeren. Balans, 258 blz. euro16,50

Foto-onderschrift:  

Studenten van de Glen Mills School voor sociaal-delinquente jongens, maart 2005 Foto Joyce van Belkom