Mulisch doet weer moeilijk Ronald Plasterk
 

Ik had me lang geleden voorgenomen om niet meer iets can dw man te lezen. De pretentie de onoprechtheid. de mooischrijverij; gecoiffureerde leiteratuur. Dat was zijn debuut en in alle jaren hierna wistr de modieuze Mulisch perfect aan te voelen wat trendy was.

In de tijd van de kruisrakketen schref hij de aanslag, tijdesn de tweede feministsische golf Twee vrouwen. OOit schreef hij iver comministisch Cuba en nu dan over klonen.


hARRY Mulisch heeft een vlotte pen - laat ik vooraf niet al te naegatief doen. Met zijn non fctie is niets mis. De zaak 40/61 over het proces van Eichmann was een goed boek. en zijn pamflet soep lepelen met een vork ook.


Arme schoolkinderen die de komende jaren leren dat dit literatuuerre is. Mulisch doet weer moeilijk. Bij een echte schrijver dient een beeldspraak om oets toe te lichten, wellicht om een emotie toe te voegen een een beschrijving, of desnoods om iets een beetje te verfraaien. Maar tramraiel die als goud een uit een hoogoven vloeien, dat is nergens goed voor. Lezen is een intieme daad.Zeeker wanneer de schrijver voortdiren zo nadrukkelijk aanwezig is as Mulisch. Je komt heel dicht bij de schrijver, en ik vind datr in dit geval niet lekker. Je zit als het ware de hele tijd de door pijproken geelgeworden voortanden van Ome Harry af te likken.