Na de carrierre

de Volkskrant, Binnenland, 10 september 1994

JAN BLOKKER

Uit een wat duister geredigeerd krantebericht begreep ik dat hij deze week in de Tweede Kamer zonder opgaaf van redenen heeft ontbroken, dat hij vermoedelijk zelfs op Prinsjesdag nog niet terug zal zijn, en dat hij misschien wel nooit meer komt.

HERINNERT u zich Brinkman nog?

Ik zou dat wel sjiek vinden. Zo'n man doet op z'n vakgebied maandenlang ongeveer alles verkeerd, dat wordt hem links en rechts behoorlijk ingepeperd, hij heeft toch nog drie�neenhalve maand nodig om in te zien dat hij beter naar een andere betrekking kan gaan uitkijken, en verdwijnt dan geruisloos: zoals het hoort. D'r is niks tegen dat hij halverwege 1995 alsnog commissaris van de koningin in Alblasserdam wordt, maar voor nu: faded away. Zoals Lubbers voor zover ik kan nagaan ook fatsoenlijk z'n belofte houdt, en thuis leest, studeert en bidt.

Op de rand is wat dat betreft Hirsch Ballin, die afgelopen donderdag tijdens een debat over Moraal en Staat net niet weer over z'n mongooltjes begon, maar het scheelde weinig. Waarom wacht die man niet een paar maanden z'n beurt af tot hij als commissaris van de koningin in de Peel z'n ethisch r�veil voluit over oost-Brabant mag afkondigen?

Voluit over de rand ging gelijtijdig Hirsch' ex-collegaatje Ed van Thijn, het snel ontroerde wonderkind van de Partij van de Arbeid.

Als je diens heldendaden naast die van iemand als Brinkman legt, zou je de PvdA een voorzitter als die mevrouw Lodders toewensen. Brinkman is tenslotte acht jaar lang een heel aardige (want de kunst vrezende) minister van Cultuur geweest, terwijl Ed het op Binnenlandse Zaken volgens mij ��n keer krap elf, en laatstelijk net vijf maanden heeft weten te klaren, met de aantekening dat hij er indertijd nog met een soort vlag en wimpel van af is gekomen - wie het onder Van Agt niet kon uithouden, verdient ons blijvend respect - maar de laatste keer min of meer is weggestuurd.

Tussendoor was hij twaalf jaar burgemeester van Amsterdam, dat is waar - maar niemand heeft tot dusver nog het sprookje verklaard dat hij een goeie burgemeester van Amsterdam zou zijn geweest. Ja, het Paul Krugerplein is van naam veranderd, en de Stadsschouwburg had bijna op het Ajax- of het Mandelaplein gestaan. En we zullen volgend jaar op 4 mei nog moeten horen of Schelto Patijn ook een kwartier kan doen over een toespraak van drie minuten.

Maar verder zullen we ons van de late jaren tachtig en de vroege jaren negentig toch vooral Nordholt herinneren, bij wie de begenadigde bestuurder al meteen tijdens het sollicitatiegesprek door de knie�n ging.


'Tienduizend extra, Erik?'


'Wie denk je wel dat ik ben, Van Thijn?'


'Twintigduizend?'


'Het lijkt mij dat ik dit gesprek beter kan be�indigen.'


'Dertigduizend, alsjeblieft?'


'Van Thijn, je weet m'n nummer in Groningen. Bel me als je het begrepen hebt.'


En wat hoor ik dit ge�ntimideerde konijn van de week zeggen over de onthulling dat hij zich tegenover de ge�niformeerde zakkenvuller als een geintimideerd konijn heeft gedragen?


'Ik ben ervan overtuigd dat het contract bewust naar buiten is gebracht op het moment dat ik als mogelijk minister van Binnenlandse Zaken werd genoemd. Het is duidelijk dat de onthulling is ingestoken, en dat de timing zorgvuldig is geschied.'


Hij had waarschijnlijk liever gewild dat de boel naar buiten was gekomen als hij al door de koningin was be�digd - want dan had hij weer kunnen proberen gewoon te blijven zitten.


Volgens mij zal zo iemand ook als schrijver van boeken nooit wat worden. Ik vraag me zelfs af of hij ooit commissaris van de koningin in de Sloterplas moet worden.