Kerstverhaal

de Volkskrant, Binnenland, 24 december 1994

JAN BLOKKER

 

'FRANS, kom je nou?', riep mevrouw Weisglas, 'ik doe de kaarsjes aan.'

'Ben er zo', antwoordde de heer des huizes.

In het studeerhoekje, waar terwille van de sfeer al geen licht meer brandde, zocht hij de telefoon en tikte op de tast een nummer in.

'Frits', fluisterde hij. 'Met Frans. Nog iets gehoord? Nee, ik ook niet. Ik weet wel waar hij zit. Allicht. Ja. Ik blijf stand by. Hou je goed.'

Hij stommelde in de richting van de boom, en zag zijn vrouw een stemmig plaatje opzetten.

'Nee, nee', riep hij. 'De radio moet aan.'

'De radio? Op een dag als vandaag?'

Hij deed de radio aan. Er klonk stemmige muziek.

'Waar zijn die andere radio's?', vroeg hij.


'De andere radio's?'


'De transistor, de slaapkamerradio, de keukenradio, de wekkerradio. . . '


'Frans, je maakt grapjes.'


'Ik moet alle zenders kunnen volgen.'


'Waarom in godsnaam?'


'Om te horen of hij iets zegt?'


'Wie, hij?'


Hij liet zijn stem zakken en bromde onhoorbaar:


'Hou je niet van de domme. De heer J. H. C. Princen natuurlijk.'


'En wat moet hij zeggen?'


'Hij moet juist niets zeggen. Als ik hem iets hoor zeggen is het onherroepelijk enkele reis Schiphol-Jakarta.'


'Breng jij 'm dan naar het vliegveld?', vroeg ze half ironisch.


'Volgens ons scenario', begon hij te zeggen, maar de telefoon ging.


Zij nam op, was meteen ook weer terug in de kamer.


'Voor jou', zei ze. 'Een meneer Van den Boogaard. Kan dat?'


Hij stootte zijn knie op weg naar het apparaat.


'Ja?'


Hij luisterde lang.


'Dat moet ik aan meneer Bolkestein vragen', zei hij ten slotte. 'Ik bel zo terug.'


Hij toetste.


'Frits? Met Frans nog even. Van den Boogaard net aan de lijn gehad. Je weet, die luisteren 'm af, en hij schijnt de ergste dingen te zeggen: dat hij ons allemaal rauw lust, dat generaal Spoor voor een tribunaal had gemoeten, en dat het allemaal oorlogsmisdadigers zijn geweest. Of ze een inval mogen doen.'


Hij hoorde zijn Leider nadenken, en vervolgens vragen stellen.


'Het was natuurlijk binnen', gaf hij toe. 'In formele zin kun je niet van openbaar spreken, maar er zijn wel veel mensen bij.'


Hij knipte een bureaulampje aan. In de kamer, zag hij, had z'n vrouw de kaarsjes gedoofd.


'Nee, begrijp ik, ik zal 't 'm zeggen', be�indigde hij het gesprek, en koos het nummer van Van den Boogaard.


'Doe de radio's wat harder', vroeg hij al wachtend.


Uit vijf zenders schalden de programma's.


'Van den Boogaard', moest hij er bovenuit schreeuwen. 'G��n acties dan na toestemming van de VVD'


Toen hij terug was in de salon vroeg zijn vrouw:


'Hoe lang gaat dat duren?'


'Zolang hij er is', antwoordde hij. 'We hebben nou eenmaal onze verantwoordelijkheid tegenover de zwakken in de samenleving.'


Zij smeet de deur achter zich dicht.


Poncke Princen liet zich intussen het kerstmaal goed smaken.