Honderddrie dagen

de Volkskrant, Binnenland, 3 december 1994

JAN BLOKKER

BOLKESTEIN is volgens mij de enige in Den Haag die het dualisme echt leuk vindt.

Weliswaar heeft Van Mierlo er altijd het vaakst, en het langst, en het luidst over gepraat, maar wat wil je? In de jongensboeken die hij erover heeft geraadpleegd, liep het ook altijd goed af: de rechtsstaat van Dik Trom zegevierde met de hulp van de aanvankelijk wat Nordholt-achtige veldwachter Flipse over de in aanleg criminele Bruin Boon, het half en half allochtone, kansarme buurmeisje zag het Licht, en de gekozen burgemeester verrichtte de aftrap van de voetbalwedstrijd die zonder incidenten verliep.
 

Dat is het grote voordeel van de liberale fractieleider die ook niet met alle geweld in het kabinet hoefde: die leest intussen al lang Chomsky en Edward Said, terwijl ze bij de Partij van de Arbeid nog altijd eerst door de gedenkschriften van �n Troelstra �n Den Uyl �n Ed. van Thijn heen moeten, en die andere partijtjes natuurlijk helemaal geen probleem vormen, want Janmaat kan niet eens lezen, en de Ouderen zijn de Scheepsjongens van Bontekoe al lang weer vergeten.
Zo zie je de VVD stapje voor stapje de groepering worden die over een poosje bereid zal blijken het gehavende CDA op sleeptouw te nemen, teneinde De Hoop Scheffer op de tweede viool de faire kans te bieden alle fouten van De Quay, Marijnen, Biesheuvel, Van Agt en Lubbers alsnog goed te maken.
 

Want paars?
Honderd Dagen!
Ach Jezus.
 

Kok zit er nog - dat lijkt me ongeveer alles wat je ervan kan zeggen. Veel bewindslieden hebben nog altijd iets fris, hoewel sommigen (Pronk, Ritzen, de premier zelf) ook iets stokouds. Wat een schat, die Sorgdrager. Wat een knappe man, die Wijers. Wat een kordate tante die Jorritsma. Maar ja - en toen?
 

Aan Wallage en Wolffensperger hoor je dat ze nu al terugverlangen naar een handige scharrelaar door wie de boel tot verbazing van parlementaire verslaggevers van vooral Elsevier die buiten met open bek toekijken, in het Torentje aaneengesjoemeld wordt. 'Een minimum aan afspraken is toch wel noodzakelijk', meent de een. 'Het zou de coalitie schaden als ze geen draagvlak had', zegt de ander. Draagvlak! De baas zijn, en toch behoefte hebben aan een draagvlak - dat kan nooit goed aflopen.
 

Het somberst ziet het er uit voor D66, waar ze het koppigst hebben volgehouden dat de burger 't liefst het hele jaar zou meevergaderen over hoe het nu verder moet met het land.
 

Hoe vaak heb ik ze al gewaarschuwd?
Niemand wil dat, op een paar dromers van D66 na. Ik heb Sorgdrager en Wijers en Jorritsma toch juist in het zadel geholpen om niet te hoeven meepraten over het landsbelang, opdat ik in de uren dat zij vergaderen m'n brood kan verdienen?
En als ik moe thuis kom, wil ik de televisie aanzetten voor een samenvatting van de verhoren in de parlementaire enqu�te naar de opsporingsmethoden van de politie. Maar wat heb ik alle politici, inclusief die van D66, nu al wekenlang horen bezweren? Dat de enqu�te nooit bedoeld mag zijn om zondebokken te vinden - wat dus ongeveer zoiets is als Ajax mag om de beker tegen Feyenoord spelen, maar de uitslag moet 0-0 blijven. Dus Vrakking mag in NRC Handelsblad beweren dat Valente door de onderwereld geestelijk is gebroken, maar Van Traa mag geen antwoord zoeken op de vraag of Vrakking (daar was toch iets mee?) die dingen uit zijn duim zuigt, of Valente zich aanstelt en of Hirsch Ballin de zaak misschien jarenlang verkankelemiend heeft.
 

En dan na afloop zeker toch nog een referendum of ik aan m'n gerief ben gekomen?
Bolkestein was van meet af aan tegen die enqu�te, en heuglijk is anders, maar let op mijn woorden: de rest van deze toch al bijna verloren eeuw is voor de VVD.