Twee recensies verhalen de afgelopen weken over het afgaan van een mobiele telefo÷n tijdens een concert in het Amsterdamse Concertgebouw. Eerst was het een mevrouw van een viiegtuigmaatschappij die per se bereikbaar moest zijn en het recital van pianist Andras Schiff naar God hielp.

Het domme volk heeft het Concertgebouw ontdekt.

op alle affišhes verschenen logos van Robeco, IBM en andere middenstand. Sponsors in de tent, dus berg je maar! Dit houdt in dat het geldschietende bedrijf de eerste vijf rijen van de zaal bezet en die blijven tot een paar minuten voor aanvang leeg. Dan komt de directie met zijn of haar relaties binnen. Een beetje lawaaig door het goed besprenkelde etentje en je ziet de vrouwen van de Opel-dealers uit de provincie schrikken van het interieur. Dus dit is Het Concertgebauw. Groot hŔ, Annie? Wat een leuk uitje.

Het COnCERTGEBOUW IS VAN ONS ALLEMAAL niet van een zooitje projectontwikke1aars, beursspeculanten en tweedehands-auto verkopers, die met hun skyboxenmentaliteit mijn hele avond naar de ratsmodee helpen. Ga lekker bij Ajax zitten patszen, ga onbeperkt kaviar eten in het Hilton, schaar je rond meneer Stan Huygens van De Telegraaf of ga met je relaties naar Yab Yum, maar hou Het Concertgebouw voor mensen die werkelijk voor de muziek komen en er ook van houden! Daar was dat gebouw ooit voor bedoeld.