stefan stefan 2 1 2008-01-08T21:44:00Z 2009-03-08T17:50:00Z 1 986 5428 zuid 45 12 6402 10.2625 120 Clean 21 MicrosoftInternetExplorer4

Overige  

Bas

 

Dat de oude politiek na het debacle van de nieuwe weer tevreden achterover leunt, daar liggen de vrije jongens die aan de wieg van de beweging stonden wakker van. Broos Schnetz, een van de oprichters van Leefbaar Nederland heeft zijn lidmaatschap van zijn eigen partij opgezegd, maar zijn geloof in de goede zaak is ongeschonden. ,,Indien de oude politiek niets heeft geleerd van de lessen van het afgelopen jaar, zal ook landelijk leefbare politiek noodzakelijk blijven,'' verklaarde hij in het Algemeen Dagblad. Waarom het met zijn partij is misgelopen? ,,Blijkbaar heeft nieuwe politiek behalve vele goedwillende mensen een grote aantrekkingskracht op dwergen, ego's, gelukzoekers en overige idioten.''

 

Schnetz gaat nog even door: nadat de oprichters het bestuur van de zinkende partij hadden verlaten, zagen ,,kabouters met egoproblemen'' hun kans. ,,De voorzitter poepte een visieprogramma uit (3e klas lagere school), alles wat kritisch was en kwaliteit vertegenwoordigde werd de partij uitgejaagd om vervolgens Nederlands grootste randdebiel voor te dragen als lijsttrekker.''

 

Dwergen, kabouters, , en een randdebiel de glanzende politieke droom van Schnetz is verstoord door minne mannetjes en een paar geestelijk gestoorden. En allemaal hadden die last van waar het deze politieke vernieuwer van het eerste uur ten ene male aan ontbreekt: een groot ego. Dat die hele kermis van rancune, ordinaire laatdunkendheid en bestuurlijk onvermogen misschien wel is opgeroepen door deze leider en zijn geestverwanten, dat wil er bij Schnetz niet in.

 

Ook organisatiedeskundige en overtuigd Fortuynist Mickey Huijbregtsen maakt zich ernstige zorgen, nu de gloriedagen van de LPF geteld lijken. Sinds enige tijd voert de organisatiedeskundige stil beraad met negentien uitverkorenen vanuit alle politieke stromingen om de geest van de nieuwe politiek levend te houden.,,Wat mij vooral triggerde was een uitspraak van een aantal politici na de val van het kabinet. Die zeiden: `Politiek is toch een vak'. De boodschap leek: hŤhŤ, we zijn weer onder ons. Toen zijn wij met een klein groepje begonnen en hebben links en rechts onze buurman gevraagd mee te doen.''

 

Nee, nee, geen nieuwe partij. Gewoon betrokken burgers als Neelie Kroes, oud-CPN'er Ina Brouwer, Johan Cruijff en zwemmer Pieter van den Hoogenband. Zij willen de Nederlandse politiek gewoon een helpende hand reiken. Oud-topman van Aegon en commissaris van Laurus Kees Storm: ,,Ik wilde niet langer aan de kant blijven staan. Ik werd gebeld door Pieter Winsemius, een hardloopvriend en oud-overbuurman, en wilde graag meedoen. [...] We willen de rol van de overheid bekijken. Door de beschikbare middelen efficiŽnter te gebruiken kan het allemaal veel doelmatiger.''

 

Zelf heeft Storm het licht gezien. Op microniveau brengt hij veel tot stand: ,,Als ik met mijn vrouw over straat loop en zie dat een lantaarnpaal het niet doet, dan bellen we tegenwoordig met de gemeente. Binnen een week is de paal gemaakt. Vroeger keken we ernaar en na een maand zeiden we dat het wel heel lang duurde.''

 

Het zou aandoenlijk zijn geweest, als het niet zo zelfgenoegzaam was. Die Hollandse managers met hun filosofieŽn, die eigenaardige mengeling van uit Amerika geleende businesstalk en vaderlijke clichťs (Storm: ,,Ons motto bij Aegon was: respect people, make money, and have fun. Respect, geld verdienen en plezierig werken kan in de politiek ook. Net als bij een onderneming moet je draagvlak creŽren.'') De teloorgang van Laurus heeft Storm kennelijk niet kunnen voorkomen, maar door zijn burgerzin branden weer heel wat kapotte lampen in zijn straat.

 

Vanuit een achterkamertje de achterkamertjespolitiek bestrijden, het is weer een van die hilarische ongerijmdheden die de verwarring in het nieuwe Nederland mooi illustreren. Geen wonder dat naast Neelie Kroes ook Bram Peper, de meest regenteske van alle bestuurders van de oude politiek, is gevraagd toe te treden tot de brainwave.

 

Waarom faalde de nieuwe politiek? Na de vorige verkiezingen klonken overal bezorgde geluiden over de onwil van de oude politiek om aan zelfonderzoek te doen. Hetzelfde zou je nu aan de nieuwe politici kunnen vragen. Waren het de ,,dwergen, randdebielen, en '' die een schitterende politieke beweging naar de kloten hebben geholpen, of was die politieke opstand niet anders dan het product van hoogmoed en egomane geldingsdrang?

 

Maar mannen als Schnetz en Huijbregtsen maken zich liever zorgen over de oude politiek die zich in de handen zou wrijven. Prominenten worden ingeschakeld om het politieke bedrijf over te nemen uit naam van het volk natuurlijk.

 

Wat er mis was met die nieuwe politiek is precies wat tot haar ondergang heeft geleid: de leugen van de gemeenschapszin. Waren bij de traditionele linkse politiek de oproepen tot solidariteit met de medemens in de loop der jaren verworden tot een nietszeggende lippendienst aan een abstract ideaal, bij de mannen en vrouwen van de nieuwe politiek diende de innig beleden lotsverbondenheid met de geknakte burger vooral als alibi voor een ongeremde uitvergroting van het eigen ego. De oprichter van Leefbaar Nederland had moeten zien dat er een verband is tussen zijn eigen agressieve kroegtaal en de pathologische aandachttrekkerij van Emile Ratelband. Zijn beweging had niet anders kunnen eindigen dan met een gierend tsjakka!

 

De fouten van de nieuwe politiek verschillen niet wezenlijk van die van de oude politiek. Beide houden ze er een volledig gedemocratiseerd wereldbeeld op na, waarin de burger op alle niveaus zoveel mogelijk zichzelf bestuurt. Voor `ego's' is daarin zogenaamd geen plaats, men luistert naar de burger, die samen met al die andere burgers het hechte Nederlandse volk vormt.

 

Bij beide botst het ideaal hopeloos met de praktijk. Ze zien niet dat individualisering, zelfbeschikking en mondigheid zich slecht verhouden met het ideaal van de samenleving als gemeenschap. Iedereen verlangt naar vadertje Drees, maar we krijgen een pathologische mediamenner.

 

Ieder spreekt voor zich, uit naam van het algemeen belang.

 

Die ongerijmdheid vormt de kern van het probleem. Alle idiote ontsporingen en onthutsende taferelen die zich het afgelopen jaar in Nederland hebben afgespeeld, zijn erop terug te voeren. Initiatieven als dat van Huijbregtsen zijn een uiting van de malaise, niet het begin van een oplossing.