stefan stefan 2 3 2008-01-08T21:49:00Z 2009-03-08T13:46:00Z 1 1023 5628 zuid 46 13 6638 10.2625 120 Clean Clean 21 MicrosoftInternetExplorer4

Onderzoeker relativeert kritiek Parijs op gedoogbeleid; ' is in Franse ogen Sodom en '

 

Door onze redacteur COEN VAN

 

ROTTERDAM, 8 JUNI."Nederlandse douaniers moeten stage gaan lopen in Marseille om les te krijgen, begrijp ik. Maar het succes van Frankrijk op het terrein van drugsvangsten is nogal betrekkelijk."

 

De Nederlandse drugsonderzoeker Tim Boekhout van Solinge formuleert voorzichtig, maar de cijfers spreken voor zich. In 1994 werd in Frankrijk 661 kilo heroïne onderschept, de helft minder dan in Duitsland en Italië. Met 4.743 kilo cocaïne kende Frankrijk in datzelfde jaar een forse uitschieter naar boven, maar het was nog altijd minder dan de 6.633 kilo van Italië of de 8.200 kilo van .

 

Boekhout van Solinge: "Michel Bouchet, het hoofd van de Parijse narcoticabrigade, verweet Nederland onlangs dat het vorig jaar slechts tweeduizend personen voor drugsdelicten arresteerde en Frankrijk zeventigduizend personen. Dat is interessant. Frankrijk meet het succes van de drugsbestrijding af aan arrestaties. Uit mijn onderzoek blijkt evenwel dat de arrestanten voor 75 procent gewone druggebruikers zijn. Tweederde van de aanhoudingen houdt bovendien verband met cannabis. Circulaires van het Franse ministerie van justitie suggeren dat Frankrijk de prioriteit in de vervolging op harddrugs legt. De cijfers wijzen op het tegendeel."

 

Tim Boekhout van Solinge heeft onlangs een onderzoek naar het Franse drugsprobleem en drugsbeleid afgerond in opdracht van het ministerie van VWS. Deel één, 'Cannabis in Frankrijk', verscheen in de zomer vorig jaar en werd voor vertaling aan de Franse overheid aangeboden. De floppy verdween aanvankelijk bij het vertaalafdeling van het Franse ministerie van buitenlandse zaken. Toen Boekhout van Solinge om opheldering vroeg, kreeg hij te horen dat "de zaak nogal gevoelig lag". Inmiddels circuleert zijn tekst onder Franse ambtenaren en geldt het daar als de enige objectieve overzicht van het Franse cannabisbeleid. Deel twee, 'Heroïne, cocaïne en crack in Frankrijk', is nu klaar.

 

Boekhout van Solinge: "Het is niet bedoeld als munitie tegen Frankrijk. Het punt is dat totaaloverzichten over drugsbeleid overal ontbreken. Het zou ook goed zijn om een Fransman het Nederlandse beleid te laten doorspitten. Ook voor zelf, dat behoorlijk zelfingenomen is. Een evaluatie van de methadonverstrekking is hier bijvoorbeeld nooit geweest. Men verstrekt dat spul gewoon."

 

De Frans-Nederlandse drugsruzie wordt een dialoog tussen doven genoemd. Wat maakt Frankrijk doof voor Nederlandse argumenten?

 

"Qua imago is op dit moment de schade onherstelbaar. Nederland is in Franse ogen losgeslagen, een Sodom en Gomorra van drugs, seks en euthanasie. Ik hoor in Frankrijk heel vaak hetzelfde verwijt, of ik nou met ambtenaren, juristen, journalisten of burgers praat. Onze handelsgeest. Men denkt dat we eigenlijk vinden dat ons drugsbeleid, het laxisme, volledig mislukt is. Maar we houden eraan vast omdat drugstoerisme geld oplevert."

 

"Anderszijds denkt men vaak dat het gedoogbeleid in Nederland mogelijk is dankzij soberheid en discipline, dat door eeuwen van calvinisme deel van onze volksaard is geworden. Met de ontembare Gallische geest zou een gedoogpolitiek voor drugs volstrekt uit de hand lopen.

 

We hebben al een alcoholprobleem en een medicijnenprobleem, zeggen ze, moet daar nog een drugprobleem bij? Daar zit wat in, zij het dat ze al een dramatisch drugprobleem hebben.''

 

De studie wekt de indruk dat Frankrijk de afgelopen twintig jaar een nogal autistische drugspolitiek voerde.

 

"Het Franse drugsbeleid gaat terug op de wet op verdovende middelen van 1970. Die stelt zeer strenge celstraffen voor produktie, handel, smokkel en gebruik, maar ook op het aanzetten tot druggebruik. Dat laaste, waar ook journalisten voor moeten oppassen, maakt de discussie niet eenvoudiger."

 

"Tot 1990 overheerste in Frankrijk het gevoel dat het heel goed ging met de oorlog tegen de drugs. Terwijl daar begin jaren tachtig, tien jaar later dan in , een forse heroïne-epidemie om zich heen greep.

 

Maar door de repressie speelt de handel zich meer in het verborgene af, in de banlieues. Het is niet, zoals in , zichtbaar in de binnenstad.''

 

"Begin jaren negentig ontdekte men dat het een drugsepidemie had en een schrikbarend hoog aantal aids-patiënten.

 

Bijna een derde daarvan hing samen met het injecteren van drugs, in delen van Zuid-Frankrijk zelfs zestig procent. Sinds die tijd woedt er een strijd tussen aanhangers van harm-reduction, die niet zoals overal elders in de wereld de verspreiding van aids willen stuiten door spuitenomruil en methadonverstrekking. Dat wekt weerstand bij binnenlandse zaken. Het was tot voor kort niet vreemd dat de politie cliënten van metadonklinieken buiten opwachtte.''

 

"Dat men het het drugsprobleem zo lang heeft genegeerd, hangt er ook mee samen dat verslavingsbeleid direct onder de staat valt. Mensen die signalen hadden kunnen geven, zoals huisartsen, deden dat niet. Verslaving was immers een staatsaangelegenheid.

 

De staat besteedde op haar beurt de verslavingszorg uit aan psychiaters, die tot begin jaren negentig een monopolie hadden.''

 

Waarom is dat een probleem?

 

"De psychiaters die het Franse beleid bepaalden, hadden groot intellectueel gewicht. In Frankrijk heerst door hun invloed het dogma dat verslaving een individueel probleem is dat alle sociale geledingen even sterk voorkomt. La toxicomanie touche toutes les couches sociales. Dat wel erg veel verslaafden uit de verpauperde voorsteden komen, dat het te maken kan hebben met achterstand en werkloosheid, ziet men nu pas in."

 

"Voor psychiaters is verslaving verzet van de jeugd tegen burgerlijke normen, la loi de père. Methadonverstrekking is dan een teken van zwakte dat de werkelijke problematiek omzeilt. Het is eeen beeld dat relevant was voor drugsrebellen uit de jaren zeventig, maar niet op verslaafden in 1996."

 

Wat zou Nederland kunnen doen om het drugsconflict op te lossen?

 

"We hebben de drugssmokkel naar Frankrijk onderschat. Hoeveel kanttekeningen je er ook bij kan plaatsen, er bestaat een stevige lijn naar het zuiden. Het gaat meestal niet om grote smokkel, maar om jongens die een paar ons de grens over brengen om snel geld te verdienen. Wat dat betreft is de drugsscene hier te toegankelijk voor buitenlanders. Het is niet acceptabel dat je als Fransman al door drugsrunners wordt lastiggevallen als je bij grenspost Hazeldonk geld wisselt."

 

Onderschrift:  

Foto: Tim Boekhout van Solinge (foto NRC Handelsblad/Vincent Mentzel)

Foto-onderschrift:  

fo