Antarticaijs
 
Jan Smit VU Amsterdam
 
Met enige verbazing heb ik het stukje `Onder het antarcticaijs gaat reusachtige inslagkrater schuil' van A. J. van Loon gelezen.
 
Het is nog veel te vroeg om met zo'n stelligheid te beweren dat `de grootste samengestelde inslagkrater' op aarde `gevonden' is. De auteurs van het abstract waarop die bewering gebaseerd is hebben zich iets voorzichtiger uitgelaten. Zij concluderen dat de steilte en vorm van de zwaartekrachtsgradiënten eigenlijk alleen bij inslagkraters zijn waargenomen. Nu kan het zijn dat er inderdaad een heel oude krater onder het ijs ligt, want zelfs de 210 miljoen jaar oude, 70km grote Manicouagan krater in Canada heeft dergelijke zwaartekrachtsgradienten. Maar Van Loon voegt er aan toe dat deze nieuwe krater wel van (geologisch) recente datum moet zijn. Dat is erg onwaarschijnlijk, omdat dan de uitgeworpen producten van de inslag allang in een van de vele honderden boorkernen in de zuidelijke oceanen gevonden hadden moeten zijn, want een dergelijke grote inslag laat wereldwijd zijn sporen na. De `slechts' 700.000 jaar oude Australazische tektieten die van Loon er bij haalt, kunnen vrijwel zeker niet van de nieuw ontdekte krater afkomstig zijn, aangezien deze juist van Noord naar Zuid (Antarctica) steeds kleiner worden in plaats van andersom, en de grootste (enkele decimeters) vindt men alleen in Indochina, waar men de (nog niet ontdekte) oorsprongkrater vermoedt. Deze veronderstelde samengestelde krater is een leuke speculatie, maar voorlopig ook niet meer dan dat.