ROBERT samuelson - 30 december 1996 NRC

Als met aanpassingen niet te lang wordt getreuzeld, dan hoeven ze geenszins het einde van de verzorgingsstaat in te liuden.

Parijs en Washington worstelen met het vraagstuk van de moderne verzorgingstaat hoe verlaag je massaal versterkte, maar onbetalbaar gworden voorzieningen.

Maar van Parijs valt te leren dat veranderingen die te lang worden uitgesteld uiteindelijk tot sociale beroering leiden.

Het stelsel had ooit ten doel het kapitalisme mensenlievend te maken.

Bijna alle industrielanden kennen een begrotingstekort. In veel landen heeft de belastingsruk het omslagpunt van de verminderde meeropbrengst bereikt. D.w.z dat hogere belastingen tot meer belastingonduiking leiden. De rijken sluizen geld weg naar belastingparadijzen: de minder rijken vluchten in de zwarte economie.

De tweede grens wordt gesteld door bezuinigingen. OP zeker moment zal een omvangrijke overheid als gevolg van verstikkende belastingen, geldverspilling en regide regelgeving de groei van werkgelegenheid ondermijnen.

In de meeste landen gaat het leeuwendeel van de sociale uitgaven op aan ouderdomsvoorzieningen. Langere levensduur, de naoorlogse geboortegolf en de stand van de medische wetenschap zorgen voor steeds zwaardere economische druk.

De vraag waar het om gaat is niet of de verzorgingsstaat blijft bestaan: dat zal hij. Vrijwel niemand wil terug naar een engebreideld kapitalisme. De vraag is of men excessieve verplichtingen geleidelijk zal weten in te tomen dan wel of men dat gedwongen richoreus moet doen door een crisis.